W skład woluminu wchodzą cztery druki, każdy z odrębną kartą tytułową, tą samą datą druku i nazwiskiem wydawcy. Tytuł w dwu językach: łacińskim i niemieckim:

1. Biblia Veteris Testamenti et Historie artificiosis picturis effigiata. Biblische Historien Künstlich fürgemalet.
2. Novi Testamenti Iesu Christi Historia effigiata. Una cum aliis quibusdam iconibus. Das New Testament und histori Christi fürgebildet.
3. Apocalypsis S. Joannis. Die Offenbarung S. Johannis.
4. Sanctorum et martyrum Christi Icones quaedam artificiossimae. Der heiligen und Martirer Gottes künstlich Bildtnussen.

Wszystkie części ukazały się we Frankfurcie nad Menem w drukarni  Christiana Egenolffa w 1551 roku. W kolofonie  Nowego Testamentu określono nawet miesiąc wydania: marzec.

Można założyć, że  książka ta funkcjonowała od początku jako całość, tzn. wszystkie części oprawione w jednym woluminie, być może każda z tych części  funkcjonowała odrębnie i dopiero na życzenie właściciela oprawiano je w jeden klocek.

Stary i Nowy Testament oraz Apokalipsa skomponowane są według tego samego schematu: ilustracja i  stosowny fragment Pisma Świętego – w języku łacińskim (górna część strony) i języku niemieckim u dołu. W każdym też przypadku podana jest dokładna lokalizacja cytatu.  Imiona świętych i męczenników (ostatnia część) podane zostały tylko w wersji łacińskiej.

Egenolff Christian – drukarz niemiecki, który założył pierwszą drukarnię we Frankfurcie nad Menem.  W latach 1530-1555 wydał około 500 druków. Wiele jego prac zdobionych było drzeworytami Hansa Schauffeleina i Hansa Behama. Specjalizował się w wydawaniu dzieł przyrodniczych  i historycznych. Założona przez niego we Frankfurcie drukarnia funkcjonowała (prowadzona przez wdowę i  spadkobierców) aż do roku 1605.

Autorem drzeworytów jest najprawdopodobniej Hans Sebald Beham – malarz i grafik niemiecki żyjący w latach 1500 – 1550, przez historyków sztuki zaliczany do kręgu artystycznego stworzonego przez Albrechta Dürera. W roku 1540 osiadł we Frankfurcie, gdzie nawiązał ścisłą współpracę z Egenolffem. Wykonywał ilustracje do wydawanych przez niego dzieł. Jego specjalnością były ilustracje do Biblii,  najbardziej znane to tzw. norymberskie wydanie  Nowego Testamentu (1524). Choć w samej książce brak jakichkolwiek  śladów potwierdzających jego autorstwo, to – biorąc pod uwagę wszystko, co wiemy o tym artyście -  możemy przyjąć, że to on właśnie jest autorem ilustracji w interesującej nas książce.  Kolory zostały nałożone bądź w czasach współczesnych wydaniu, bądź niewiele później (górna granica  pierwsza połowa XVII w.).

Oprawa: deska obciągnięta skórą brązowa, strychulec i piękne radełko z motywami roślinnymi i figuralnymi  i roślinnymi, na frontach okładek złocone plakietki, data wytłoczona na przedniej okładce: 1552 określa być może czas wykonania oprawy.